در اوج شادماني ، همراه نغمه هاي عاشقانه ، در حين خنده هاي کودکانه
بغضي نا آشنا راه نفس را گرفته
و به يکباره اشکي گرم بر روي گونه ها جاري مي شود
و به وسعت باران بهاري بي بهانه باران اشک مي بارد...
خسته ام ازروزها و لحظه هايي که چون دلتنگي روزمرگي در ذهن آشفته ام ؛ چون تيک تاک ساعت تکرار مي شود ودستي براي آرامشي کوتاه بر سرم کشيده نمي شود.
خسته از قطار عمر که با شتاب در حر کت است و لحظه هاي جواني به سرعت باد مي گذرد و ساعتها و روزها از پي هم مي گذرد و من نيز به تنهايي ؛ بي هيچ همراهي نظاره گر زمان مي باشم .
خسته از آدمهاي  سنگ دلي که با بي رحمي بر روح خسته ام با نامهرباني تازيانه بي مهري مي زنند و با بي تفاوتي بر زخمهاي کهنه ام ؛ بر روزگار شيرنشان لبخند مي زنند و  ز  ياد مي برند تلخي هاي سادگاني چون من را ....
خسته از آرزوهاي خود که چون حبابي  ؛ بدون نياز به تلنگري لحظه اي بيش نيستند ؛ و گاه آرزوهايي که از تصور تحقق آنها مو بر اندام آدمي سيخ مي شود ؛ آرزوهايي که قشنگي آنها را تنها در داستانهاي عاشقانه مي توان تصور کرد و خارج از دنياي خيال جز دلشکستگي و بي وفايي  هيچ نقشي ندارد.
درآرزوهاي خود به دنبال دستي مهربان براي اشک هاي گاه و بيگاهم مي گشتم ؛ به دنبال تکيه گاهي مطمئن که ناملايت زندگي را برايم بي رنگ کند؛ به دنبال دستاني پر از سيب براي کاشتن بذر انسانيت بر دل زندگي ؛ بقچه اي از نور براي تاريکي هاي شبانه ، باغچه اي پر از سبزه براي گلهاي  خندان طاقچه...
اما افسوس که در دنياي امروزي  فريب و دروغ ؛ جايي براي دستان با محبت نيست ؛امروزه دستاني هست پر از گناه براي کاشتن بذر بي خبري در دلهاي ساده و بي گناه ؛ دستاني که تمامي تلاش خود را به کار مي گيرد براي شکستن قلبي ديگر ، براي به دام انداختن معصوميتي بهتر.
دستاني که براي ساختن  بناي آرزوهاي خود ؛ بي رحمانه آرزوهاي ديگري را لگدمال مي کند  ؛ بي آنکه به صداي شکستن معصوميت گل گوش فرا دهد.
دستاني که با محبت ساختگي ، ريشه بر تيشه مهرباني مي زنند و بي خيال به راه خود ادامه مي دهند...
واينک اين گلاي پژمرده تمامي تلاش خود را براي فراموشي آن دستان سياه و پرگناه به کار  مي برد ؛ براي فراموشي دستاني که به ديگري تعلق داشته ؛ به دستان سردي که جز بذر نفرت در دلش هيچ نکاشت. به دنبال فرار از تمامي بي مهري هايي که بر دل تنها و بي فروغش سنگيني مي کند . فرار از هر چه محبت و دوست د اشتن است ؛ فرار از خود و از عشق خود ، فرار از دستاني که به جاي محبت نفرت را بر دلش هديه کرد ؛ فرار  فرار فرار...
و ز ماني فرا مي رسد که خود  را  تنها و بي هيچ همراهي مي بيند ؛ بي هيچ همدمي ؛ احساس تنهايي مي کند و قطار عمر را از دست رفته مي بيند ، ديگر نه  به دستي اطمينان دارد و نه اين تنهايي ر ا باور دارد  و  هزاران سوالي که به رديف در ذهن خسته اش  در صف ايستاده اند پاسخي نمي يابد...
احساس تنهاي گاه از خود تنهايي بيشتر آزارش مي دهد حسي که با وجود تمامي شاديها لحظه اي تنهايش نمي گذارد.
پي نوشت 1:انشاالله هيچ کدوم از ما ها اين حس تلخ رو نداشته باشيم و براي ديگر دوستاني که مي دونيم خدايي نکرده همچين حسي دارن دعا کنيم که هميشه دلشون همچون لبشون خندون باشه...
پي نوشت2 :يادمان باشد که دلي را نشکنيم تا روزي دل خودمان نشکند...
پي نوشت3 : هر آنچه آدمي در خيال خود تصور کند دير يا زود در زندگيش نمايان مي شود . پس تنها نيکي را تصور کنيم و ببينيم....