زمانی که کامپیوتر و به دنبال آن اینترنت به جامعه ایرانی قدم نهاد به سرعت مورد اسقبال شهروندان قرار گرفت و همراه با این استقبال در بیشتر روزنامه ها ، مجلات ،بر نامه های تلویزیونی و حتی خود سایت های اینترنتی سخن از خطرات احتمالی این دنیای مجازی و به خصوص دنیای چت بود و توصیه های بسیار به خانواده ها در خصوص کنترل فرزندان خود در استفاده از این دنیای جدید داده می شد.توصیه هایی همچون اینکه کامپیوتر را در اطاق شخصی فرزندان خود قرار نداده و آن را در سالن پذیرایی و یا اطاق نشیمن جایی که خانواده به راحتی بتواند سایت ها و مسج های فرزندان خود را کنترل نماید قرار دهید و این توصیه ها روز به روز بیشتر می شد و حتی مدتها بحث داغ محافل خبری در مورد اعتیاد به اینترنت این هیولای قرن بود
اما اینک مدتی است که دیگر از اینترنت به عنوان هیولای ارتباطات کمتر گفته می شود و به جای بد گفتن از این نوع ارتباط از خانواده ها خواسته می شود که به فرزندان خود طریقه استفاده از دنیای مجازی را آموزش دهند و به جای کنترل های افراطی و گاه بی مورد توصیه های لازم را در خصوص برخورد با این دنیا را همچون دنیای حقیقی به فرزندان خود بیاموزند.
دیگر هراس ها از اینترنت کمتر شده و شاید بتوان دلیل آن را واقع بینی خانواده ها و آگاهی بیشتر نوجوانان و جوانان دانست.اما به یکباره چه می شود که خانواده ها از ارتباط جدیدی چون اینترنت دچار هول و هراس می شوند و نسبت به رفتارها و اعمال دیگر فرزندان خود بی اعتنا می باشند.
دنیا در حال پیشرفت است و هر رروز نوعی جدید از امکانات و ارتباطات به جوامع بشری عرضه می شود و در این میان می توان به اس ام اس ( پیامک )اشاره کرد. نوعی جدید از ارتباط سهل و آسان(حدود 5 _6 سالی است که در ایران کاربرد دارد )که هیچ سخنی در این باره گفته نشده تنها سخنی که بوده سخن از هزینه کم این ارتباط بوده ( البته این هزینه نسبت به کشورهای دیگر بسیار بالا بود و از ماه جاری نه تنها هزینه این نوع ارتباط کمتر نشد بلکه بیشتر هم شد )هیچ کارشناسی در خصوص اعتیاد به اس ام اس (در عید نوروز امسال فقط در چند روز اول سال مبلع یک میلیارد و هفتصد و هشتاد میلیون تومان از ارسال اس ام اس تبریک سال نونصیب مخابرات شد ) و مضرات آن سخنی نمی گوید
آیا از این ارتباط دنیای امروزی به درستی استفاده می شود و نیازی به آموزش صحیح جهت استفاده از آن وجود ندارد ؛ آموزش استفاده از این ارتباط هر روز بیشتر می شود به جای تماس تلفنی با برنامه های رادیویی و تلویزیونی ارسال تنها یک اس ام اس به جای ارتباط کلامی از ارتباط نوشتاری به وفور استفاده کردن ( گراهام بل تلاش نمود ارتباط کلامی را در بین انسانها در نقاط مختلف برقار کند غافل از آنکه روزی ارتباط نوشتاری به سادگی تلاش او را کمرنگ خواهد ساخت )
سخن در بد بودن اس ام اس نیست سخن در استفاده صحیح آن است که این روزها کمتر خانواده ی به اس ام اس فرزندان خود توجهی داردو این ره که می رود زنگ خطریست که اهمیتی به آن داده نمی شود. سخن از دسترس بودن این نوع ارتباط بدون اطلاع خانواده هاس ( با وجود سیم کارت های اعتباری ؛ خانواده ها حتی از شماره تماس فرزندان خود اطلاعی ندارند چه برسد به نظارت آن )
ما انسانها موفق شدیم از طریق دستگاه های بسیار پیچیده با سایر کرات در کهکشانها ارتباط بر قرار کنیم ولی برای آشنا شدن با همسایه که احتیاج به دستگاه خاصی هم ندارد عاجزیم.
در این زندانی که برای خود مهیا کرده ایم به دنبال چه می گردیم در این حصاری که بین خود و واقعیت ها کشیده ایم به چه می اندیشیم ؛ بر روی دفتر خاطرات دیگران زشتی اعمال خود را به زیبای به تصویر می کشیم و از خود جز بدی خاطره ای بر جا نمی گذ اریم ؛ دیگر از بدی هراسی نداریم و در باغچه زندگی خود و دیگران بدی ها را پر نقش و نگارتر بر جا می گذاریم و هر روز با طلوع سپیده صبحگاهی با دنیای از اندیشه های زشت و کریه به طلوع خورشید سلامی گرم می کینم و محکم تر از روز قبل قدم بر روی نردبان ناپاکی ها می گذاریم و به سوی شیطان اندیشه ها با شادمانی دست آشنایی تکان می دهیم.
در زندان امروزی دل ها؛ کمتر چهره ای را می توان گرم و خواستنی دید چرا که شیطان نفسیات به راحتی چهره ها را سرد و منزجر کرده و به سادگی خودخواهی و بی دینی را بر روی دل های ساده و بی گناه رواج داده و شب ها در سینه این قلب های بی گناه بذر بی اعتقادی و گناه را می کارد و چه مشتاقانه این بی گناهان دیروز طرفدار بی چون و چرای نفس شیطانی خود می شوند .
و حال زمان اجر ای فرمان شیطان بی اعتقادی هاست زمان گوش به فرمان شدن شیطان سست عنصری هاست زمان زمان اجرای فرمان است پس بی هیچ سخنی برای نابودی خود با شوقی فراوان قدمی دیگربر می داریم.
و حال تصمیم می گیریم خطایی را مرتکب شویم تمام تلاش خود را می کنیم که کسی از آن خبردار نشود و در خفا و به دور از چشمان کنجکاو دیگران با خیال راحت اعمال خود را به نحو احسنت انجام دهیم.و تنها نگرانی مااز آن جهت است که کسی از نیت ناپاک ما خبردار شود و ازاین بابت احساس ترس می کنیم ، ترس از به خطر افتادن آبرویمان، ترس ازآن جهت که ماهیت اصلی مابرای دیگران آشکار شود و با دانستن حقیقت دیگر کسی آن احترام و عزت سابق را برای ما قائل نشود ؛ تنها به فکر اظهار نظر دیگران و قضاوت آنها درباره خود هستیم ؛ و به آبرو خود در نزد خدا و آگاهی او از عمل خود نمی اندیشیم .مدتهاست که خدا را زیاد برده ایم و آنچه برای ما اهمیت به سزایی دارد فریب دادن خلق خداست.
تنها ترسمان از رفتن آبروست ؛آبروی که خود به نیرنگ و ریا برای خود آراسته ایم .
هیچ نگرانی بابت گناهمان به دل راه نمی دهیم ، هیچ هر اسی از رفتن آبرویمان در پیشگاه خداوند نداشته و آنچه خاطر ما را مکدر می کند شرمساری نزد شیطان نفسانی خود هستیم.
کانت :در عالم دو چیز از همه زیباتراست :آسمانی پرستاره و وجدانی آسوده
){kind=link}